• Co to jest hipermobilność stawów i jakie są jej rodzaje?

    Co to jest hipermobilność stawów i jakie są jej rodzaje?

    hipermobilnosc1Hipermobilność /nadruchomość/ jest to zjawisko nadmiernej ruchomości stawów lub segmentów kręgowych. Rzadko jest rozpoznawana jako samoistne zaburzenie ogólnoustrojowe, które dotyczy większości stawów człowieka, w tym także segmentów kręgosłupa.

    Najczęściej jest kojarzona ze skutkami innych schorzeń lub urazów:
    a. uszkodzeniem aparatu więzadłowo-torebkowego pojedynczego stawu, które powstało w wyniku urazu,
    b. brakiem stabilności segmentu kręgowego np. po uszkodzeniu dysku,
    c. toczącymi się w organizmie chorobami, w których hipermobilność stawów jest jednym z objawów.

    Na czym polega hipermobilność?
    Z punktu widzenia biomechaniki zaburzenie polega na wyraźnym zwiększeniu zakresu ruchów w stawach lub segmentach kręgosłupa poza określone normy. Bariera fizjologiczna ruchu, czyli bezpieczna i prawidłowa dla danego stawu przesuwa się w kierunku zwiększenia zakresu ruchomości stawu aż do bariery anatomicznej, czasem ją patologicznie przekraczając.
    Klinicznie wygląda to tak, że torebki stawowe ulegają rozluźnieniu, wiązadła wydłużają się, stawy mają nadmierny zakres ruchu, kręgosłup zwiększa swoją gibkość, natomiast mięśnie stabilizujące stawy stają się słabsze i mają problem z koordynacją. Może to dotyczyć wszystkich lub pojedynczych stawów.

    Jakie są rodzaje hipermobilności?
    Według metodologii Sachsego wyróżniamy następujące rodzaje hipermobilności:
    1. patologiczna hipermobilność miejscowa – to rozluźnienie aparatu więzadłowo-torebkowego, w jednym miejscu. Wyróżnia się dwie postacie:
    a. postać pierwotna – jest elementem równoważącym, który kompensuje „usztywnienie” sąsiadujących stawów,
    b. postać wtórna – będąca skutkiem powikłań w wyniku uszkodzenia pojedynczego stawu,
    2. patologiczna hipermobilność uogólniona – obecna w chorobach wrodzonych, dziedzicznych zaburzeniach tkanki łącznej. Zaburzenia te występują w obrębie genów kodujących matrycę białek tkanki łącznej. Odchylenia genetyczne prowadzą do zmian w strukturze biochemicznej białek włóknistych i upośledzenia ich w zakresie rozciągliwości i kurczliwości. Następuje nadmierne rozluźnienie i wiotkość tkanki łącznej, co często prowadzi do mechanicznego uszkodzenia.
    Do najbardziej znanych w tej grupie należy kilka zespołów:
    a. Zespół Marfana
    b. Zespół Ehlersa – Danlosa
    c. Wrodzona łamliwość kości
    3. Hipermobilność konstytucjonalna (HK). Nazywa się ją także wrodzoną łagodną nadruchomością stawów. Jej istota polega na zaburzeniu proporcji różnych rodzajów kolagenu w tkance łącznej, powodujące jej nadmierną elastyczność. W tym zaburzeniu większość stawów, w tym również segmentów kręgosłupa, wykazuje nadmierny zakres ruchomości. Z zaburzeniami stawowymi współistnieją tzw. objawy towarzyszące z innych tkanek i narządów poza narządem ruchu, w których istotną rolę pełni tkanka łączna.

    Jak rozróżnić hipermobilność miejscową od uogólnionej?
    Hipermobilność może być zaburzeniem wrodzonym lub nabytym. Zazwyczaj hipermobilność miejscowa ma charakter nabyty, natomiast uogólniona i konstytucjonalna wrodzony.
    Hipermobilność miejscowa/nabyta w jednym stawie charakteryzuje się występowaniem nadruchomości zazwyczaj w jednym lub najwyżej w części możliwych kierunków ruchu.
    Natomiast w postaci uogólnionej, stawy wykazują nadruchomość we wszystkich kierunkach ruchu charakterystycznych dla danego stawu.

    Zostaw odpowiedź →
  • Opublikowano przez Adamna 25 stycznia 2018, 22:31

    Czy w świetle nowych osiągnięć terapeutycznych z zakresu fizjoterapii ( terapia KMI może być stosowana w usprawnianiu pacjentów z postacią uogólnioną w schorzeniu hiper-mobilności stawów? Gdzie można prowadzić leczenie usprawniające np. w Warszawie albo w Łodzi?

    Odpowiedz →
    • Opublikowano przez Joanna Stodolna-Tukendorfna 26 stycznia 2018, 18:52
      W odpowiedzi doAdam

      Dziękuję za zainteresowanie tematem HK. Dość często obserwujemy funkcjonalne przykurcze poszczególnych mięśni lub grup mięśniowych, które powstają albo jako kompensacja osłabionych antagonistów albo w celu zwiększenia stabilizacji poprzez zmniejszenie zakresu ruchomości nadmiernie ruchomego stawu. Wówczas najbardziej ukierunkowanym leczeniem jest przywracanie równowagi napięć mięśniowych i praca nad mięśniami głębokiej stabilizacji. Wybór techniki i metody zależy jedynie od umiejętności terapeuty.
      Warto jednak pamiętać, że jednym z objawów współtowarzyszących hipermobilności jest nadmierna kruchość naczyń krwionośnych i tendencja do wybroczyn, co w przypadku zastosowania KMI może skutkować nieestetycznym zasinieniem okolicy poddanej terapii.
      Pozdrawiam
      Joanna Stodolna-Tukendorf

      Odpowiedz →
    • Opublikowano przez Joanna Stodolna-Tukendorfna 26 stycznia 2018, 18:53
      W odpowiedzi doAdam

      W Warszawie zapraszam do naszego partnerskiego gabinetu FootMedica.
      http://www.footmedica.pl

      Odpowiedz →

Napisz komentarz

Anuluj komentarz