Joanna Stodolna-Tukendorf

Jak hipermobilność wpływa na stopy?

Zespół hipermobilności konstytucjonalnej to, wbrew pozorom, często występująca przypadłość. Każdy z nas prawdopodobnie spotkał w życiu osobę, która ot tak, bez większego wysiłku i specjalistycznego treningu potrafi zrobić szpagat albo pochylając się do przodu z lekkością położyć całe dłonie na podłodze, nie zginając przy tym kolan. Już na pierwszy rzut oka można zauważyć, gdy ktoś z naszego otoczenia ma przeprosty w stawach łokciowych i kolanowych, a do tego zwykle jest to bardzo ruchliwa osoba, której trudno „usiedzieć w jednym miejscu”. 

To właśnie osoby z wrodzoną hipermobilnością. 

Jak hipermobilność wpływa na funkcjonowanie stopy? Co odróżnia stopę wiotką od stopy napięciowej, wydrążonej czy też innych problemów? Zanim odpowiem na to pytanie, zastanówmy się, czym tak naprawdę jest hipermobilność.

Czym jest hipermobilność?

Do diagnozowania zespołu hipermobilności służą tzw. kryteria Brighton, na podstawie których ocenie poddaje się m.in.:

  • zakres ruchomości stawów,
  • występowania bólu na przestrzeni kilku miesięcy, zlokalizowanego w kilku częściach ciała,
  • występowania hipermobilności w rodzinie,
  • przebytych urazów,
  • rozpoznania sylwetki marfanoidalnej – szczupłej, wysokiej, „pająkowatej”,
  • struktury skóry,
  • stanu naczyń krwionośnych. 

Nadruchomość występuje częściej w większym stopniuj u kobiet niż u mężczyzn. Obserwuje się też zmienność w zależności od wieku i rasy. Warto także wspomnieć, że brak jest kryteriów diagnostycznych dla dzieci do 10 roku życia. U dzieci do tego wieku można tylko podejrzewać hipermobilność na podstawi zaburzeń w rozwoju motorycznym.

Jakie są cechy charakterystyczne stopy w hipermobilności?

Większość osób z hipermobilnością zauważa u siebie brak charakterystycznego łuku stopy. Rzeczywiście pozornie stopa ma obniżony łuk podłużny, jednak szczegółowe badanie ortopodologiczne pokazuje, że łuk stopy jest prawidłowy. Owszem ulega on obniżeniu w momencie obciążenia, ale odbicie na podoskopie, plantografie, czy nawet odbicie mokrej stopy na podłodze pokazuje, że łuk jest zachowany. Jak to wyjaśnić? Nagromadzenie więzadeł (ponad 100) na tak niewielkiej powierzchni, która jest poddawana obciążeniu całym ciężarem ciała pacjenta powoduje, ze  wiotka stopa nie jest w stanie utrzymać „wysokiego” łuku i obniża swoją wysokość, co nie znaczy, że ten łuk zanika, czy że obniża się wydolność dynamiczna stopy .

Typowa dla stopy hipermobilnej jest także możliwość bardzo szerokiego rozłożenia palców, a nawet założenia jednego palca na drugi.

Pacjenci z HK często skarżą się na towarzyszące uczucie zimnych stóp i dłoni, co związane jest z zaburzeniem krążenia w nadmiernie rozciągliwych naczyniach krwionośnych. Pacjenci mają „marmurkowe” stopy i dłonie, co nasila się na tle emocjonalnym

Charakterystyczna jest także skóra na wiotkich stopach – luźna, skłonna do rogowacenia, z cienką wyściółka tłuszczową, skłonnością do modzeli i otarć.

Jak postępować z pacjentem z hipermobilnością?

Terapia pacjenta, u którego stwierdzono zespół nadruchomości, musi przede wszystkim rozpocząć się od rzetelnego poinformowania pacjenta o zaburzeniu i uświadomienia, że będzie mu już towarzyszyło zawsze, co nie znaczy, że dolegliwości również. Bardzo ważne jest więc zastosowanie terapii, która ograniczy negatywny wpływ nadruchomości na stopy i cały narząd ruchu.

Aby zminimalizować dolegliwości bólowe, zalecamy pacjentowi ćwiczenia, które poprawiają stabilizację stawów i wzmocnią mięśnie głębokiej stabilizacji tułowia i kończyn.

Terapia stopy wiotkiej jest o tyle trudna, że ani wkładka, ani ćwiczenia nie zmienią konstrukcji więzadłowej, która zawsze będzie hipermobilna. Jednak to właśnie dobrze dobrana wkładka staje się  takim interfejsem, który łączy stopę z butem. Pacjenci często po raz pierwszy w życiu czują, że but staje się dopasowany do jego stóp, stopy są ustabilizowane, nie poddają się ciężarowi ciała, a chód staje się sprężysty i po prostu wygodny. Wkładka ukierunkowuje ruch stopy, ale nie podpiera jej biernie, wspomaga łuk i jego wydolność, ale nie rozleniwia stopy. 

Każdą wkładkę dobrać trzeba indywidualnie. Oceniamy wydolność dynamiczną stopy, jej ruchomość, wychylenia boczne stopy. Na odbitce plantograficznej obserwujemy, jak zachowuje się stopa pod pełnym ciężarem ciała. 

Wkładki w stopie wiotkiej mogą wiele poprawić i zwiększyć komfort poruszania się. To prowadzi do większej aktywności ruchowej pacjenta, a to z kolei do zmniejszenia dolegliwości bólowych.

Trzeba także umiejętnie opracować skórę wiotkiej stopy. Zaburzenie kolagenu powoduje jej szybkie rogowacenie. Pamiętajmy więc, że stopa w hipermobilności może nadmiernie zareagować na opracowanie przez podologa, a tendencja do bliznowacenia może spowodować, że nieumiejętne opracowanie przyniesie więcej szkody niż pożytku.

Chciałbyś wiedzieć więcej o hipermobilności?

W tym roku mija 10 lat od obrony doktoratu dr n. med. Joanny Stodolnej-Tukndorf z tematu hipermobilności. Poświęciła badaniom aż 4 lata. Przebadała tysiące pacjentów, by zostać niekwestionowaną specjalistką w leczeniu chorych na hipermobilność.

 Tą okrągłą rocznicę dr n. med. Joanna Stodolna-Tukndorf postanowiła uczcić kursem z tematu hipermobilności.

Ten kurs jest dla Ciebie, jeżeli:

  • nie potrafisz rozpoznać u pacjenta hipermobilności,
  • nie potrafisz postawić poprawnej diagnozy,
  • nie wiesz, jaką terapię zaproponować,
  • jesteś bezradny, kiedy przychodzi do Ciebie pacjent z hipermobilnością,
  • nie umiesz pomóc pacjentowi w bólu przy hipermobilności,
  • chcesz realnie pomóc pacjentom.

Dowiesz się z niego:

  • Czym jest hipermobilność, jakie są jej rodzaje,
  • Poznasz metody rozpoznawania, testy diagnostyczne i kryteria rozpoznawcze,
  • Dowiesz się jakie są objawy hipermobilności poza nadmierną ruchomością,
  • Będziesz wiedzieć, dlaczego nie należy lekceważyć bólu u osób z hipermobilnością.

A ponadto:

  • Czy ktoś kto na WFie dostaje 6 za gibkość może być chory?
  • Czy siniaki lub żylaki mogą być objawem hipermobilności?
  • Czy cellulit oznacza, że jesteś hipermobilna?
  • Dlaczego siedzenie może być tak męczące?
  • Dlaczego hipermobilności nie widać w badaniach obrazowych, czy w badaniach krwi?
  • Czy ból zawsze jest czynnikiem niepokojącym?
  • Na co powinny zwrócić uwagę hipermobilne kobiety planujące ciążę?
  • Czy nietrzymanie moczu to też hipermobilność?
Dowiedz się więcej na temat kursu:

Kurs odbędzie się w oryginalnej formie wykładów na żywo! Będziesz mógł zadawać pytania do prowadzącej, poczujesz się jak na sali szkoleniowej bez konieczności wychodzenia z domu!

Jeżeli wśród Twoich bliskich jest osoba zainteresowana tematem hipermobilności, podziel się z nią tym artykułem!

Joanna Stodolna-Tukendorf

Joanna Stodolna-Tukendorf

Potrzebujesz wskazówki lub porady dotyczące promocji i marketingu gabinetu podologicznego? Skontaktuj się z nami, aby dowiedzieć się więcej. Sprawdź, co możemy dla Ciebie zrobić.

Wywiad podologiczny

Udostępnij artykuł znajomym

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Dodaj komentarz

avatar
  Zapis  
Powiadom o