Nadmierna ruchomość najczęściej jest kojarzona ze skutkami innych schorzeń lub urazów: a. w wyniku urazu np. po skręceniach, wybiciach; b. brakiem stabilności segmentu kręgowego np. w dyskopatii; c. chorobami układowymi, w których hipermobilność stawów jest jednym z objawów.
Na czym polega hipermobilność?Z punktu widzenia biomechaniki jest to zwiększony zakresu ruchu w stawach w tym również segmentach kręgosłupa poza określone normy. W praktyce wygląda to tak, że torebki stawowe i więzadła są luźniejsze, niż powinny być, zakres ruchu w stawach jest większy w odniesieniu do normy, pojawia się problem ze zbornością i koordynacją.
Jakie są rodzaje hipermobilności? Według Johanna Sachsego wyróżniamy następujące rodzaje hipermobilności:- Hipermobilność miejscowa Tu rozróżnia się dwie postacie: a. postać pierwotna – jako kompensacja sąsiadującego stawów o zmniejszonej ruchomości; b. postać wtórna – będąca skutkiem pourazowym pojedynczego stawu.
- Hipermobilność uogólniona Obecna w chorobach wrodzonych, dziedzicznych zaburzeniach tkanki łącznej (hereditary disorders of connective tissue, HDCT). Do najbardziej znanych w tej grupie należy kilka zespołów: a. Zespół Marfana; b. Zespół Ehlersa – Danlosa; c. Wrodzona łamliwość kości - Osteogenesis Imperfecta; d. Zespół Sticklersa.
- Hipermobilność konstytucjonalna (HK). Nazywa się ją także wrodzoną łagodną nadruchomością stawów, elastopatią, zespołem zaburzeń w spektrum hipermobilności, hEDS typ III. Jej istota polega na zaburzeniu proporcji różnych rodzajów kolagenu w tkance łącznej, powodujące jej nadmierną elastyczność. W tym zaburzeniu większość stawów, w tym również segmentów kręgosłupa, wykazuje nadmierny zakres ruchomości. Z zaburzeniami stawowymi współistnieją tzw. objawy towarzyszące z innych tkanek i narządów poza narządem ruchu i wtedy mówimy o Zespole Hipermobilności Konstytucjonalnej bądź o Zespole Zaburzeń w Spektrum Hipermobilności.
Hipermobilność może być zaburzeniem wrodzonym lub nabytym. Zazwyczaj hipermobilność miejscowa ma charakter nabyty, natomiast uogólniona - wrodzony.
Miejscowa nadruchomość charakteryzuje się zwiększeniem zakresu ruchomości zazwyczaj w stawie po przebyciu urazu i będzie dotyczyć jednego lub najwyżej części możliwych kierunków ruchu. Natomiast w postaci uogólnionej, stawy wykazują nadruchomość we wszystkich możliwych kierunkach ruchu.
